ဝေးလွန်းတဲ့ အခါလည်း မမြင်ရဘူး။
နီးလွန်းတဲ့ အခါလည်း မမြင်ရဘူး။
ချစ်တဲ့ မျက်စိနဲ့ ကြည့်တဲ့အခါ ချောကြတယ်။
မုန်းတဲ့ မျက်စိ နဲ့ ကြည့်တဲ့အခါ မဲ့တတ်ကြတယ်။
ချစ်ခြင်း မုန်းခြင်း အစွန်းနှစ်ဖက် လွတ်တဲ့အခါ
လူဟာ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။
နာမည်ဆိုတာ သတ်မှတ်ချက်တွေပါ။
အသားအရောင်ဆိုတာ ခဏသုံးဆွဲရတဲ့ ခဲတံလိုပါ။
အမြဲမပိုင်တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အမြဲမပိုင်တဲ့ ဆံနွယ်တွေမှာ
တို့တစ်တွေ ဘယ်ထောင့်မှာ မာန်တက်နေကြပါလိမ့်။
ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ အားကောင်းနေတဲ့ ခေတ်မှာ
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြေးမုံပြင်ကို ဘယ်နှစ်ခါ
ဆေးကြောမိခဲ့ပါလိမ့်။
နှဖူးပေါ်လက်တင်ပြီး မေးကြည့်လိုက်တယ်။
"ငါ ..........သေရဲပြီလား "
ပိုးပေါက်
နည်းပညာတက္ကသိုလ်(မုံရွာ)
၂၀၁၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၀။
(၂၀၁၈ ခုနှစ် ရင်ဘတ်ထဲက ကဗျာစဉ်(၃))
Comments
Post a Comment