ကျွန်တော်တွေ့သော ပီတိပြုံး နဲ့ အရှက်ဆုံး

အဲဒီမြို့ပြည အိပ်ပြန်လမ်းတွေ

ဘတ်စ်ကား ဆိုတဲ့ ယာဉ်နဲ့

ကျောပိုး အိတ် ပိုက်သူ ပိုက်

လက်ဆွဲ ကွင်း ကိုင်ကာ

ငိုက်သူ ငိုက်

လှည်းတန်း မီးပွိုင့် ဆိုတာ

သံသရာမှာ

နှစ်ဘဝကူးလို့တောင် ရမလားး

မှတ်ရတယ်

အဲဒါ မြို့ပြ ည အစ ဆိုတာတဲ့လေ

မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလားး

လာမပြောနဲ့ လမ်းဘေးဆိုင် စားချင်စားး

မိမိဖာသာ ကြက်ဥနဲ့ ဆွဲချင်ဆွဲ

မြို့သူ မြို့သားတွေ အချိန်ဟာ

ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ပါ

ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာကလည်းး

လကုန်ခါနီးး ပိုက်ဆံအိတ်လိုပါပဲ

မျက်နှာငယ်ရပါတယ်

သေချာတာကတော့ YBS ဟာ

အလှစီးယာဉ် မဟုတ်ခဲ့ဖူးဗျာ့

ဝန်ကြီးချုပ် စီးတုန်းကလို

ကင်မရာ တဖျပ်ဖျပ် ရိုက်မှာလားလို့

မော့်ကြည့်တာ့ ငါ့ညီ မျက်စိမှုန်နေပြီတဲ့

အဲဒါက နီယွန် မီးတန်းတွေဟာ့

လမ်းလျောက်နေ်သူကို ဘတ်စ်ကားပေါ်ကလူက

ဟေ့လူ နားကန်းနေလားး

ဘေးးကပ်လျောက်လေ

ကိုယ်ချင်း မစာနိုင်ဘူးး

ကိုယ်ပိုင် ကားပေါ်ကလူတွေက

ဟာ ဘတ်စ်ကားး ရှေ့ဆုံးခုံတွေက

သက်ကြီးတွေ ဘုန်းကြီးတွေ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တွေအတွက်

ဒီလောက်လေးတောင် နားမလည်ဘူးးလားး

ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ သိုင်းကွက်နင်းရတဲ့

လူတစ်ယောက်အတွက် ခုံလွတ်ဟာ

ရွှေပဲ ဟုတ်တယ်

ကိုယ်ချင်းမစာနိုင်ဘူးး

ကားဟွန်းသံ တွေ ဘရိတ်အုပ်သံတွေ

မှတ်တိုင်အော်သံ ခရီးသည်ခေါ်သံ

ဘဝခေါ်သံတွေ

သံသရာထဲမှာ ဒီမြို့လည်ပတ်နေလေရဲ့

ပိုးပေါက်

နည်းပညာတက္ကသိုလ်(မုံရွာ)

27-6-2017

(သုံးနှစ် ကျော် ရုံးသွားချိန် ဘတ်စ်ကား မစီးရခြင်းးအမှတ်တရ)