“ နှမလိပ်ပြာရွှင်စေ့မယ် “

ခါတခေါက် ရွာရောက်ကယ်လှမ်းခဲ့ပ၊

သာတမ်းဖြင့်ရှိစေတော့၊အမိတို့တောရွာအိမ်၊

သည်ချိန်ကိုပဲစင်အောက် လပြောက်မှာဗိုင်းငင်၊

ရွှေရင် အင်္ကျီသိုင်းလို့ တပိုင်းပိုကရိုနှင့်၊

အကို့ ကိုဗန်ပြလိုက်မယ်လေး။

တဘက်ကယ်မှောင်ကာ တခြမ်းဟာမှာ၊

နံ့သာလိမ်းကွက် လရောက်ပြက်မှာ၊

အသက်ကယ်နှင်းဆောင် ။

နွားခွံခင်းတဲ့တလင်းပြောင်ဝယ်၊

ရိပ်ရောင်မထင် လူခြေတိတ်ကိုမှ၊

ရွှေလိပ်ပြာရွှင်စေ့မယ်၊

ဦးရင်တို့မြို့သူလို တို့တောမူတယ်မကြမ်းပါဘူ့၊

ခြေရေကုန်လည်ဆံကမ်းချိန်မှ ဗန်းပ့မယ်လေး။

လွမ်းချင်း ဦးကြီး(သာဝတ္ထိ)